Mirjam Boerop is trainer en Head of Education van stichting Metoo

In mijn werk als trainer heb ik zoveel vrouwen ontmoet, elk met hun eigen verhaal waarin angst en ongelijkheid vaak centraal stonden. Elke keer dacht ik: wat moet ik hiermee? Binnen de organisatie waren er wel procedures, maar die bleken niet voldoende. Wat die protocollen niet deden, was luisteren. Deze vrouwen wilden vooral gehoord en erkend worden in wat ze hadden meegemaakt.

Ze begonnen aan zichzelf te twijfelen. Wat logisch is, want als er geen ruimte is voor hun verhaal, denk je al snel dat het normaal is wat er gebeurt. Zo gaat het al jaren – helaas. Dat herken ik ook bij mezelf. Ik werk al vijfentwintig jaar voor hetzelfde bedrijf, waar machtsmisbruik onbewust toch voorkomt. En dat begon ik steeds meer te zien.

Tijdens de coronatijd, toen het werk stilviel, bleven we rennen. Er was geen tijd om te stoppen en te reflecteren. Voor iedereen was het heftig en zwaar, maar daar was geen ruimte voor. Terwijl het op persoonlijk vlak bij mij – en bij al mijn collega’s – zoveel impact had. Dat maakte dat ik zelf op de rem trapte en uiteindelijk wegging. Dat was echt een bevrijding. Het gaf me rust en de kans om met afstand te kijken naar waar ik middenin had gezeten.

Het leerde me dat ik misbaar was. Dat voelde in eerste instantie vreemd: wie ben ik dan? Maar daarna begon de zoektocht naar wie ik ben en wat ik belangrijk vind. En ik vond liefde. Dat klinkt misschien gek, maar ik vond echt liefde in mezelf. Ik realiseerde me hoe belangrijk verbinding met mezelf en anderen voor me is. En dat was precies wat ik binnen de organisatie miste: het was hiërarchisch en uit verbinding.

Anderhalf jaar later vroegen ze me terug als trainer. Ik voelde een sprongetje in mijn hart. Dat was voor mij het signaal om als zelfstandige terug te keren. Bij mijn eerste groep, bestaande uit veel jonge mensen, gaven zij aan wat ik eerder ook al had gezien en gevoeld: het is tijd voor verandering. Tijd voor een veilige werkomgeving. En liefde is de lijm.

Een collega wees me op een LinkedIn-post van Marleen. Die sprak me meteen aan, en ik stuurde haar een berichtje. Een dag later spraken we elkaar al telefonisch. Vanaf het eerste moment was er een klik, omdat we dezelfde missie delen: een wereld in gelijkheid én verbinding.